Polysaccharidenopslagmyopathie

PSSM (polysaccharidenopslagmyopathie) wordt momenteel nog onderverdeeld in PSSM 1 en PSSM 2, waarbij de benaming eigenlijk alleen van toepassing is op PSSM 1.

PSSM 1 is een erfelijke aandoening van de skeletspieren. De aandoening gaat gepaard met ernstige spierpijn en spierspanning, omdat de opslag van glycogeen en vermoedelijk ook het gebruik van glycogeen in de spier verstoord is. Ten grondslag ligt de mutatie van het Glycogen Synthase-gen (GYS1). Deze mutatie werd aanvankelijk ontdekt bij Quarter Horses, maar is inmiddels aangetoond bij ongeveer 35 % van alle paardenrassen, met name bij gespierde, rustige paardentypen zoals Haflinger, Noriker etc. Symptomen treden al op bij jonge paarden.

Bij aangetaste paarden vindt overmatige opslag van glycogeen en abnormaal lange, complexe glycogeenketens plaats. Deze worden met name opgeslagen in de snelle type II-spiervezels, de zogenaamde "witte spieren" (meer informatie: vakartikel over spiertypen). Glycogeen blijft vermoedelijk in de spier achter, die geen of slechts onvolledig energie uit glycogeen kan winnen.

Terwijl lichte arbeid nog goed verdragen wordt, leidt zwaardere belasting tot spierschade en symptomen zoals spierpijn, spierkrampen, stijfheid, vermoeidheid of volledige prestatieweigering.

Dergelijke paarden hebben absoluut behoefte aan een dieet dat als volgt kan worden samengevat: "High fibre, low grain, high fat". Dat wil zeggen: veel hooi, geen graan, weinig suiker (ook uit gras) en energie zoveel mogelijk via vet. Paarden met PSSM vertonen een verhoogde insulinegevoeligheid en kunnen koolhydraten gemakkelijker en sneller naar de spiercel transporteren. Daarom ligt de nadruk op een vermindering van het koolhydraataandeel in het voer. Een goede voorziening met vitamine E (1.000 tot 3.000 mg/dag) en seleen (1,8 mg/dag, maar let op: niet overdoseren) is eveneens aan te bevelen. Naast het dieet is regelmatige, lichte beweging belangrijk (weidegang zonder stress, niet te rijkelijk gras) en zo weinig mogelijk boxrust.