Calcium-fosforverhouding

De calcium-fosforverhouding (Ca:P-verhouding) is een belangrijke parameter voor het beoordelen van de mineralenvoorziening bij paarden. Een uitgebalanceerde aanvoer van calcium (Ca) en fosfor (P) is essentieel voor onder andere de botmineralisatie, de functie van energiedragende moleculen en de prikkeloverdracht in spiercellen.

De fosforopname moet altijd in relatie tot de calciumvoorziening worden beoordeeld. Voor volwassen paarden geldt een optimale Ca:P-verhouding van ongeveer 2:1. Bij veulens en jonge paarden tot drie jaar ligt deze verhouding rond 1,5:1, omdat zij fosfor uit het voer minder efficiënt benutten. Voor hoog-drachtige en lacterende merries is een iets nauwere verhouding van circa 1,4:1 gewenst.

Om deze verhoudingen in het totale rantsoen te bereiken, moet het krachtvoer of mineralenvoer de Ca- en P-gehalten van het ruwvoer compenseren. Vaak is de verhouding in het ruwvoer gunstig, maar er kunnen grote verschillen optreden, bijvoorbeeld bij calciumarm jong weidegras, sterk stengelig of laat gemaaid hooi, of juist bij calciumrijke luzerne. Afhankelijk van het gebruikte ruwvoer moet daarom extra calcium of fosfor worden toegevoegd. Vooral bij merries en veulens schiet de calciumvoorziening via ruwvoer vaak tekort.

Naast mineralen- en krachtvoer kan calcium worden aangevuld via hooi van de tweede snede of via luzerne. Voor fosforaanvulling gebruikt men bij voorkeur graan, graanzemelen of anorganische fosforbronnen in mineralenvoer, zoals monocalciumfosfaat.