Maagzuur

In de maag van het paard wordt voortdurend sterk geproduceerd, namelijk (HCl), dat in de volksmond maagzuur wordt genoemd. Dit wordt niet in het eerste, onbeschermde deel van de maag gevormd, maar pas in het met slijm beklede fundusgebied. In het eerste maaggedeelte vindt bacteriële fermentatie plaats; de bacteriën die daar actief zijn, moeten in het tweede deel van de maag door het inwerkende worden geremd, zodat ongewenste gisting en gasvorming worden voorkomen. Ook schadelijke micro-organismen die met het voer meekomen, worden door het maagzuur gedood. Het maagsap bevat naast ook het eiwitsplitsende enzym pepsine, en samen zorgen zij voor de eerste stap van de eiwitvertering.

Hoe beter de voedselbrij in het zure tweede maaggedeelte met maagsap wordt vermengd, hoe lager de pH-waarde en hoe effectiever de bacterieremming verloopt. Bij een rantsoen dat uitsluitend uit hooi bestaat, ligt de fysiologische pH-waarde bij de maaguitgang op minder dan 3. Te grote hoeveelheden graan per maaltijd veroorzaken in het eerste maaggedeelte een overmatige bacteriële fermentatie, waarbij verhoogde hoeveelheden vluchtige vetzuren ontstaan die de onbeschermde maagwand kunnen aantasten. Bovendien wordt de compacte graanbrij in het tweede maaggedeelte onvoldoende met maagsap vermengd, waardoor bacteriële activiteit aanwezig blijft en spijsverteringsstoornissen kunnen optreden.

Wanneer de eetpauzes langer zijn dan vier tot zes uur, bereikt er gedurende te lange tijd geen bufferspeeksel de maag. Hierdoor kan een toestand van overmatige verzuring ontstaan, wat het risico op maagzweren verhoogt. Het paard is van nature ingesteld op vrijwel voortdurend eten. De continue opname van kleine hoeveelheden, goed gekauwd en met speeksel vermengd voer zorgt voor een stabiele maag-pH, een goede vermenging van de voedselbrij met maagsap en een storingsvrije werking van de maag en de daaropvolgende spijsverteringsorganen.